ОТЕЧЕСТВУ СЛУЖИМ СТИХАМИ!
Двенадцать песен (отрывок из поэмы)
Посвящается Красной Армии
Товарищи наши! На наших границах
Вы встали заслоном, надёжным и крепким,
К вам шелест полей белорусских стремится,
Вам песни поют белорусские реки.
Наши хаты мы украсим,
Мы завесим их венками,
Мы уставим, словно в праздник,
Стол колхозными дарами:
Хлебом, мёдом, мясом, сыром,
В дом наш скромный, но любимый,
Вас, бойцы и командиры,
Приглашаем от души мы.
5 Это будет час веселья.
Где друзей найдём мы краше?
Как цветы в садах весенних,
Расцветёт беседа наша. Чем богаты, тем и рады.
Все своё — питье, закуски.
Сок плодов родного сада
Вина ягод белорусских.
И в семье своей колхозной
Мы припомним наши были,
Как мы в час лихой и грозный
На врагов своих ходили.
Как мы шли литой колонной,
Сердцем партии согреты.
Силу армии Червонной
Показали всему свету.
Сунься, враг! — и песня спета.
Гость незваный будет битым.
Пусть же твёрдо помнит это
Враг — и тайный, и открытый.
Я. Купала, Я. Колас, А. Александрович, П. Бровка, П. Глебка
_________________________________________________
Мы выходзім сонца свеціть,
Ў Беларусі моцны вецер
Падымае нашу песню да нябес.
Толькі пыл пад сапагамі,
З намі бог і стяг над намі
І Радзіма нам даверыла свій лес.
Бараніть сваю радзіму
Ці у летку, ці у зіму
Дапаможа нам армейская сям’я.
Не пугае непагода
І ні якія нягоды,
Толькі разам сіла мы і ты і я.
Нас гартуюць палігоны
І армейскія пагоны
На тваіх плячах салдат і афіцэр,
Мужнасць, гонар і адвага,
Да бацькоў сваіх павага
І рука маёй каханкі у руцэ.
Мы - салдаты, афіцэры,
Ўсе да болю ў сэрцы верым,
Родны край ніхто не зможа больш спаліть
Мы на варце Беларусі,
І ніхто нас не прымусіть
Здрадзіть роднаму народу і зямлі.
Колькі песен намі спета!
Не забыть ні колі гэта.
Сталі разам мы ў адзін армейскі строй.
Разам жылі і служілі,
Сябравалі – не тужілі,
Ну, а песня падымала нам настрой!
Колькі раз Вам казалі трэба,
Колькі раз наперад ішлі,
А навокал у зорках неба
І абшар нашай роднай зямлі
Афіцэры – заўжды афіцэры.
Не чакаюць сабе ўзнагарод.
Недарма афіцэрам даверыў
Лёс зямлі беларускай народ
Мы на Вас спадзяёмся і верым
Беларусь нашу больш не спаліць.
Афіцэры - таму Афіцэры,
Што за край родны сэрца баліць.
Хто казаỹ, афiцэры
Толькi робяць кар'еру,
Службу сам не адведаỹ, не стаяỹ у страю.
I бясконцыя ночы,
I бяссонныя вочы,
Ўсё аддаць вы гатовы за Радзiму сваю.
Родны кут i бярозы,
Што растуць каля хаты,
Назаỹжды ỹ Вашым сэрцы, як i ты, Беларусь.
I нiкому, нiкому
Не зняважыць пагоны,
Гонар Ваш не заплямiць нi вораг, нi хлус.
Афiцэры, афiцэры,
Мы да болю ỹ сэрцы верым,
Беларусь нiхто не зможа больш спалiць.
Афiцэры Беларусi,
Хай нiхто Вас не прымусiць
Здрадзiць роднаму народу i зямлi.
Спадары афiцэры,
Цi паны афiцэры,
Як бы хто не назваỹ Вас, як бывала не раз
Назаỹжды застанецеся
Разам з нашым народам,
I народ Беларусi будзе помнiць пра Вас.
I пад сцягам Айчыны
Вы прымалi прысягу,
I на Вас, афiцэры, як стагодзi таму
Ускладаем надзеi,
Вамi мы ганарымся,
Верым, больш мы не пойдзем праз боль i суму.
Афiцэры, афiцэры,
Мы да болю ỹ сэрцы верым,
Беларусь нiхто не зможа больш спалiць.
Афiцэры Беларусi,
Хай нiхто Вас не прымусiць
Здрадзiць роднаму народу i зямлi.
Вось і пісьмо на парозе,
”Мар'іна Горка. Спецназ”.
Думкамі маці ў дарозе,
Толькі б прыехаць у час.
Сын там прысягу чакае,
Поўны здзяйсненняў і мар.
Студзеньскі вецер шпурляе
Кроплі халодныя ў твар.
А тут, у вясковай хаце,
Дыхае печ цеплынёй,
І бохан духмяны маці
Пагладзіла даланёй.
Сыну найлепшым ласункам
Будзе дамашні пірог.
Вечным, надзейным прытулкам-
Бацькавай хаты парог.
У дзень прысягі
Няласкавы дзень
І па-восеньску хмуры ды волкі,
Нават сонца прамень
Не пускаюць цяжкія аблокі.
На плацу ўсе прымоўклі,
Прысягі ўрачыстай чакаюць,
Спадзяюся ўпотай.
Што здалёку сыночка пазнаю.
Хто ж раней, як не маці,
Пазнае радзімыя вочы?
Я ў іх, нібы ў люстэрка,
Глядзела дзянёчкі і ночы.
Як карміла малога,
Ад розных хвароб ратавала,
Я ж у сынавы вочкі
З любоўю ўсё пазірала.
Дзе ж знаёмыя рысы?
Адчай у мяне непадробны
Як дзве кроплі вады,
Салдаты ў шарэнзе падобны.
Я малодшага сына
Мацней да сябе прыціскаю
І ўмольна-разгублена
Мужу ў твар пазіраю.
Ну, чаго ты стаіш?
Як-ніяк, ты мужчына,
Ты ж і ростам вышэй,
Адшукай хутчэй сына.
Я хвалююся,
Больш анічога не бачу
І, здаецца, вось-вось
Ад адчаю і крыўды заплачу.
Муж смяецца, жартуе:
“А як жа інстынкт мацярынскі?
Ну, няўжо не пазнаеш?
А яшчэ гадавала з калыскі…”
Яму смешна, мне крыўдна,
Адыходжуся моўчкі ўбок,
А з калоны салдацкай
Пазірае з усмешкай сынок.
Падбягае, цалуе.
Міргнуў бацьку ўпотай,
Зазначыў:
“Цябе першую, мама,
Я ў натоўпе ўбачыў”.
